Home

Het zit erop, we zijn aan onze vakantie begonnen en in wat een andere wereld zit je dan van de ene op de andere dag.
Zaterdag zijn we nog met Anna en Brian (een van de verplegers) naar de kinderen van Anna geweest. Dit bleek bij een tante te zijn die in een Zulu gemeenschap woont. Anna maakte zich vreselijk ongerust over de kinderen maar het zag er naar uit dat ze goed verzorgd werden.
Zondag zijn we om 8 uur vertrokken, eerst de spullen afgeleverd bij Sofi, zij was op dit moment even niet thuis maar omdat wij nog naar Dundee wilden gaan en daar nog geen slaapplaats hadden, durfden wij het niet aan om op haar te wachten. Jammer maar helaas. Gelukkig is daar nog het internet en de telefoon.

Het zit erop! Althans bijna, want we hebben besloten nog een dag langer te blijven zodat we morgen rustig kunnen inpakken. Maar ook omdat het ons de gelegenheid geeft morgen Anna mee te nemen naar haar kinderen die ze vreselijk mist.

De eerste twee dagen van onze laatste week zitten er al weer op en alles gaat hier altijd anders dan gepland zo ook deze week tot nu toe.
Gisteren hebben wij met de keuken afspraken gemaakt over iets extra’s bij de maaltijden van de patiënten deze week. Voor gisteren lukte dat helaas niet meer maar het programma voor de rest van de week is: vandaag boerenwors en fruitsalade, woensdag een kippendrumstick, donderdag een broodje hotdog en vrijdag omdat het onze laatste dag is chocolade o.i.d.
De boodschappen voor deze extra’s doen we iedere keer zelf en vervoer hebben wij natuurlijk niet dus je kunt je wel voorstellen dat het telkens een heel gesjouw is maar het is ook heel leuk om te doen.

Beneden zitten de patiënten een film te kijken en omdat we hierna een hapje gaan eten aan de overkant heb ik even tijd om wat op te schrijven en alvast een klein beetje terug te kijken.

Het was een heel bijzonder weekeinde. Eigenlijk is dit een paar weken geleden begonnen bij Pat en Keith, ons logeeradres in Durban. Pat vertelde een verhaal over Sofi.
Sofi maakt al enige jaren gebruik van het hostel van Pat en Keith als zij in Durban moet zijn, maar pas het weekeinde voordat wij in Durban waren, kregen Pat en Keith meer inzicht in wat Sofi doet in de Drakensbergen omdat zij er toen een weekeinde heen zijn geweest. Zij waren zwaar onder de indruk over het werk dat Sofi daar verzet en over de omstandigheden waarin zij dat doet en dat ze eigenlijk heel hard iemand nodig heeft die haar voor langere tijd kan ondersteunen.

Vandaag was weer een bewogen dag…. Het begon goed. Ik stond bij de lift om naar m’n vijfde verdieping te gaan toen ik werd geroepen door een patiënte die daar stond te wachten. Ze was erg blij want ze was ontslagen uit het Dream Centre. Dus dat werd een ‘roerend afscheid’ Zij gaat weer een plaatsje innemen in de samenleving (zulke dingen gebeuren dus ook… ) Haar ogen straalden helemaal. Voor haar was het nu wachten op familie die haar zou komen ophalen.

Zomaar een dag

Het is nu 19.00 uur, de bingo is achter de rug, Theo is met het avondeten bezig en ik ga proberen mij te herinneren waar ik de hele dag mee bezig ben geweest.

Het Dream Centre bevindt zich in een statig gebouw. De bovenste drie verdiepingen worden door de patiënten bewoond. Maximaal vier patiënten verblijven in een kamer. Er is plaats voor 120 patiënten.
De derde verdieping wordt klaar gemaakt om ook patiënten in te huisvesten. Wanneer deze etage in gebruik wordt genomen is nog niet bekend. De bureaucratie moet haar lusten ook hier nog kwistig op botvieren.
Onderin het gebouw is een aparte afdeling voor de klussenman en daar is ook de wasserij.

en in het weekeinde trekken wij er ook zeker op uit.
Het eerste weekeinde zijn we naar Durban geweest. We hebben daar een dag van het strand genoten en een dag zijn we op pad geweest met een gids waarbij we ook een bezoek hebben gebracht aan de township waar de gids woont.
Het tweede weekeinde zijn we naar de Drakensbergen geweest. Dat is ongelooflijk mooi. Ik was al tevreden geweest als ik de hele dag op de veranda van onze lodge had gezeten. Maar vanaf daar zijn we met een 4x4 naar Lesotho geweest. Een erg spectaculaire tocht die ik hier en daar behoorlijk eng vond. Met het weer troffen we het geweldig want het kan erg koud zijn in de Drakensbergen, maar toen wij er waren was het prachtig helder weer. De volgende dag hebben we paard gereden en zijn we naar rotsen geweest met tekeningen van de SAN. Allebei olv een gids en allebei helemaal te gek. Het zal niet meevallen om dat in foto’s uit te drukken.

De eerste dag van onze tweede periode zit er al weer op.
Het was weer een hele drukke dag met veel formulieren. Volgende week moeten 14 patiënten naar het ziekenhuis voor een keuring tbv hun uitkering. Ik ben benieuwd hoe dat opgelost gaat worden want er zijn patiënten bij die absoluut daar niet te krijgen zijn. Maar goed dat is een probleem om deze week op te lossen.

We hebben een fantastische avond achter de rug. Vanmiddag werd een deel van de pyjama’s bezorgd en vanavond hebben wij tijdens een dansavond voor de patiënten pyjama’s uitgedeeld. Jammer dat diegenen die de aanschaf van deze pyjama’s mogelijk hebben gemaakt hier niet bij waren. Het was onvergetelijk. Ik denk dat de foto’s voor zichzelf spreken.
Onze avond was goed maar we kregen net een mail dat dat niet overal het geval is. E en F heel veel sterkte.


Hartelijke groeten
Theo en Evie

Ik vind het zo’n leuk woord maar ik heb geen idee wat het betekent; wel wat ze doen, nl het behandelen van uitkeringsaanvragen en dat is waar ik mij de afgelopen dagen heel erg mee bezig heb gehouden. Het ziekenhuis helpt patiënten met het aanvragen van een uitkering. Een uitkering kan echter alleen worden aangevraagd als de patiënt in het bezit is van een ID-book.

Even naar de tandarts.

Het is een enerverend weekje. Maandag eerste sponsorgeld uitgegeven aan ondergoed en een vest. Oorspronkelijk was het de bedoeling dat er een ochtendjas gekocht zou worden maar op verzoek van de patiënt is het een vest geworden. Ik vond het erg leuk dat hij dat aangaf want veel patiënten zeggen altijd dat het goed is. En vandaag kwamen eindelijk de ochtendjassen die van eerder sponsorgeld zijn gekocht, dus het vest was een uitstekende keuze.

De eerste werkweek zit er bijna op. Het was een week met veel informatie, veel nieuwe gezichten en waarin ik heel veel over HIV/AIDS geleerd heb.
Vandaag heb ik veel tijd doorgebracht op de zesde etage en in de tuin met patienten van de zesde.
Vanmiddag heb ik geprobeerd een man, die eerder deze week is opgenomen, te helpen met eten en drinken. Hij had daar niet zo veel zin in en na uitleg van een van de verplegers verbaasde mij dat ook niet. Zijn mond en keel zitten onder de zweren en slikken doet heel erg pijn. Belangrijk is natuurlijk dat hij genoeg drinkt. Vanavond hebben Jimme en ik weer een poging gedaan om hem te helpen met eten en drinken maar hij is duidelijk zieker dan vanmiddag, toen er nog een enkele glimlach af kon. Het is zo duidelijk dat de man veel pijn heeft en je staat er machteloos bij. Straks ga ik maar weer even kijken of hij wat wil drinken. Volgens de hoofdzuster is het niet waarschijnlijk dat hij de ochtend haalt.